Denk aan het platleggen van kritieke infrastructuur, verspreiden van desinformatie of het exploiteren van kwetsbaarheden in systemen. Het doel? Ontwrichten en verzwakken van de tegenstander – de aanvallen zelf mogen daarvan misschien niet zichtbaar zijn, de strijd die daar op volgt en de resultaten van zo'n aanval zeker wel.

Cyberdreigingen aan de Frontlinie

De inzet van cyberaanvallen in hybride oorlogsvoering neemt toe, en dat is niet voor niets. Cyberdreigingen zijn snel, effectief en vaak vrijwel onzichtbaar. Zie bijvoorbeeld de aanval op Hezbollah, waarbij communicatiemiddelen op afstand werden gemanipuleerd en vernietigd – een combinatie van infiltratie en technische sabotage die grote schade aanrichtte.

Andere vormen van digitale ontwrichting:

• Cyberaanvallen op kritieke infrastructuur, zoals elektriciteitsnetwerken en waterzuiveringsinstallaties, kunnen een kettingreactie veroorzaken. Een voorbeeld is de Russische aanvallen op het Oekraïense elektriciteitsnet, waarbij miljoenen mensen zonder stroom zaten. Dit soort aanvallen, kenmerkend voor hybride oorlogsvoering, leidt tot een domino-effect: ziekenhuizen raken ontwricht, ICT-systemen vallen uit, en transport stopt, wat de hele samenleving lamlegt.

• Hacken van gevoelige gegevens, met als doel politieke destabilisatie. De Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen van 2016 is hier een bekend voorbeeld van.

• Desinformatie-campagnes, zoals het promoten van manipulerende digitale inhoud, wat maatschappelijke verdeeldheid en onrust creëert.